Ik had vandaag een kutdag.
De afgelopen dagen zijn al niet super en opstaan gisteren met een jichtaanval heeft niet geholpen.
Om zo snel mogelijk van de jichtaanval af te komen ben ik gisteren begonnen met 15mg prednison. Omdat dat niet genoeg deed heb ik vanochtend 30mg genomen.
Nu staat prednison sowieso al niet bekend om z’n geweldige bijwerkingen, maar bij heeft het vrijwel altijd – en nu dus ook weer – mentale bijwerkingen.
Het zorgt ervoor dat mijn stemming minder wordt en ik een soort van mentale mist ervaar.
Het voelt alsof ik nergens echt zin in heb en iets gedaan krijgen, wat dan ook, voelt als een of andere immense opdracht.
Waar ik oprecht hoop dat dit iemand anders helpt, is het dus ook een flinke reminder aan mezelf.
Dat gezegd hebbende, laten we teruggaan naar de vraag “Hoe kom je weer in actie?”
Het antwoord is verrassend simpel: Door je actie zo klein mogelijk te maken. Dat is het. Niets minder en dus al helemaal niets meer.
Misschien ga jij zelf al dagen van het ene lamlendige gevoel naar het andere.
Met moeite sleep je jezelf van de bank voor het hoognodige maar verder lig je liever op bed of op de bank.
Wanneer je er aan denkt dat je echt weer iets moet gaan doen, ga je meteen voor het uiterste:
“Het kan zo niet langer. Ik moet echt weer sporten.”
“Ik moet stoppen met zo slecht eten iedere dag”
“Ik moet die opdracht afronden.”
Hierbij is het goed om te weten dat depressie enorm zwart/wit denkt.
Je hebt al moeite om het vuilnis buiten te zetten maar depressie wil je doen geloven dat je morgen die marathon moet gaan lopen.
Besef je ook waar depressie bij gebaat is: jouw depressief houden.
Stel dat je nu enorm grote doelen gaat stellen en die niet haalt, dan heeft depressie zijn zin weer.
Het zoekt naar bevestiging dat iets niet lukt.
Terwijl jij jezelf juist moet bewijzen dat het wel kan.
En dat hoeft niet met een marathon, niet met een halve, niet eens met een kilometer.
Afhankelijk van waar je nu staat kan het simpelweg zijn dat je je schoenen aandoet en 5 minuten buiten gaat wandelen.
Desnoods met 1 minuut.
Desnoods buiten de deur staan.
Het gaat niet om hetgeen dat je doet, het gaat om het creëren van momentum.
Het gaat om het creëren van momentum
Actie komt voor motivatie
En nog belangrijker dan dat beseffen is het feit dat je dat niet zo hoeft te voelen.
Je moet het weten. Je moet er naar handelen.
Jouw brein gaat misschien van “Dat kan wel zo zijn, maar zo voelt het niet.”
Dat hoef je dus ook niet te voelen.
Dat is het hele probleem.
Je depressie laat je denken dat je iets kan gaan doen wanneer je daar weer zin in hebt.
Of misschien zit je wel zo diep op het moment dat alleen “geen zin hebben” al genoeg is.
Maar haal dat uit je hoofd.
Of laat het lekker in je hoofd maar handel er niet naar.
Maak dit jouw gevecht tegen depressie, tegen somberheid, tegen hoe je het ook wil noemen.
Normaal is het onzichtbaar.
Maak het nu dan tastbaarder.
Hetgeen dat je nu tegenhoudt is hetgeen dat denkt dat het goed moet voelen voor je een actie kan ondernemen.
Onderneem die actie.
Zo klein mogelijk.
Trek je schoenen aan.
Zet die stappen naar buiten.
Voel dat je depressie in zijn gezicht uitlacht.
Laat ‘m zien dat je boven ‘m staat.
Laat jezelf zien dat je stappen zet.
En geloof me, nadat je dit gedaan hebt ga je of met een voldaan gevoel weer op de bank zitten of je pakt momentum.
Wordt niet meteen te enthousiast.
Ook nu is de volgende stap niet de marathon.
Pak een volgende kleine stap en zie dat je vertrouwen groeit en je stappen dus groter kunnen worden.